“Werkgever deed een belachelijk aanbod, hier was een zaak van te maken!”

Medewerker juridische dienst FNV Horeca:“Toen ik het dossier op mijn bureau kreeg, heb ik natuurlijk eerst gebeld met het lid. Hij vertelde mij dat hij al 24 jaar als manager in een restaurant werkte, maar dat er sinds kort een nieuwe manager was gekomen. Met deze nieuwe manager kon hij totaal niet opschieten. Er ontstonden dusdanig grote spanningen op de werkvloer dat hij zich ziek heeft moeten melden, en gedurende een halfjaar uit de running was. Toen hij weer klaar was om te werken en wilde re-integreren, kreeg hij te horen dat twee andere medewerkers tot tevredenheid van de manager zijn taken hadden overgenomen. Zijn functie kwam dus feitelijk te vervallen. Daarnaast wilde de werkgever ook nog eens, geheel tegen de gemaakte afspraken in, dat hij in de avonduren ging werken. Het lid stelde voor om een mediator in te schakelen maar daar was zijn werkgever niet in geïnteresseerd. Hij kreeg tevens te horen dat zijn functie definitief was komen te vervallen. Een zogenaamde ‘reorganisatie’ zou hieraan ten grondslag liggen. Hij kreeg een vervangende functie aangeboden als medewerker in de bediening of bij de receptie maar dat zou voor hem drie loonschalen in mindering betekend hebben. Een belachelijk aanbod dus.”

“Goed, na het verhaal aangehoord te hebben wilde ik het dossier compleet maken. Toen ik eenmaal een helder en correct beeld van de situatie had, nam ik contact op met de advocaat van de werkgever. Ik ben met die advocaat een tijd in de weer geweest. Al snel werd duidelijk dat er van de reorganisatie die hij aanvoerde wettelijk gezien geen enkele sprake was.  De ondernemingsraad aldaar was niet op de hoogte gesteld, en ook het personeel wist van niets. Met die wetenschap ben ik verder gaan kijken. De vervangende functie die het lid kreeg aangeboden was natuurlijk niet passend, omdat hij er drie loonschalen op achteruit zou gaan. Ook het weigeren van een onafhankelijke mediator door de werkgever zou in het voordeel van het lid werken als het tot een zaak zou komen.”

“Terwijl ik de zaak aan het uitzoeken was, escaleerde de situatie verder. Het lid werd op non-actief gesteld, waarna ik direct een brief heb gestuurd naar de werkgever dat dat niet kon. Hij moest weer aan het werk gezet worden, en loon doorbetaald krijgen, maar de werkgever vertikte het. Toen heb ik hem geadviseerd om zich gewoon elke dag om acht uur ’s ochtends te melden op zijn werk, wat het logische en verwachte gevolg had dat hij ook elke dag door zijn baas weer naar huis werd gestuurd. We raakten in een impasse, en ik had natuurlijk inmiddels door dat de arbeidsverhoudingen – al voor deze actie - dusdanig verstoord waren geraakt dat werken in dit bedrijf nooit meer wat zou worden.”

“De advocaat van de werkgever diende een ontbindingsverzoek in. Hij wilde een onderlinge regeling treffen om te voorkomen dat het bij de kantonrechter zou komen. Zijn (maximum) bod van 25.000 euro vond ik echter te weinig. Ik eiste een uitbetaling voor mijn lid van factor 1,5. De tegenpartij ging niet akkoord, dus moest de kantonrechter eraan te pas komen. Toen de zaak voorkwam, concludeerde men aldaar dat er ‘heel veel aan werkgever te wijten was’. Er werd gesteld dat de vermeende reorganisatie en het disfunctioneren van het lid beide niet zijn aangetoond, werkgever het verbetertraject onterecht niet is ingegaan, en dat ook de aangeboden vervangende functie niet passend was. De kantonrechter besloot een bedrag van € 75.000 toe te kennen.”

“De uitspraak van de kantonrechter was lang niet gek! Het zat erg dicht bij wat ik had ingezet, en het lid was dan ook erg blij. Hij belde mij later om me dat nog even te zeggen. Dat is natuurlijk altijd leuk, en geeft grote voldoening.”